Zonsverduistering 12 augustus 2026

Ik kijk naar de lucht.

Het licht verandert, de maan schuift...

voor de zon!

De wereld houdt haar adem in...

Het licht verdwijnt niet, het wordt tijdelijk bedekt.

Net als in onszelf.

Soms is ons eigen licht minder voelbaar.

Angst, verdriet of onzekerheid dienen zich aan.

Meteen willen we het oplossen. Terug naar het licht.

Maar wat als we er gewoon even bij mogen blijven?

Zonder het te veranderen. Gewoon voelen.

Misschien vraagt het donker niet om een oplossing, maar om zachtheid.

De zon is er, altijd. Achter de maan.

Wanneer je jouw licht even niet voelt, is het niet verdwenen.

Het is er nog, ergens...

Heling is niet het zoeken naar méér licht.

Het is het kunnen blijven bij alles wat er in jou leeft. Ook het donker.

Je hoeft niets van jezelf kwijt te raken om heel te zijn.

De maan schuift verder.

Het licht komt terug. Het was er al die tijd al.

Je hoeft het er alleen maar te laten zijn.

En psssst ...de aarde is toch rond!
 

©arla