Is dat wanneer je een diploma behaalt, complimenten krijgt van anderen, een bepaalde functie bereikt of wanneer je doelen afvinkt die je ooit hebt gesteld? Of zit het gevoel van geslaagd zijn ergens dieper verborgen?

Voor mij is succes steeds minder verbonden geraakt met prestaties en steeds meer met ontwikkeling. Met weten wie ik ben, wat ik te bieden heb en tegelijkertijd erkennen waar mijn grenzen liggen. Geslaagd zijn betekent voor mij niet dat alles perfect is, maar dat ik steeds meer in verbinding sta met mezelf, mijn vak en de mensen met wie ik werk.

Een sprong in het diepe

Een aantal jaren geleden sprong ik opnieuw in het diepe. Na een lange periode van herstel na ziekte voelde ik dat ik klaar was voor een nieuwe uitdaging. In 2019 kreeg ik de diagnose borstkanker. Een gebeurtenis die mijn leven abrupt stilzette, precies op een moment waarop ik bezig was met nieuwe stappen in werk en ontwikkeling.

Ziekte confronteerde mij met de kwetsbaarheid van het lichaam en met het besef dat controle niet vanzelfsprekend is. Tegelijkertijd bracht deze periode mij dichter bij de vraag: wat is werkelijk belangrijk? Het herstelproces werd niet alleen een zoektocht naar gezondheid, maar ook naar balans, betekenis en richting.

Met ondersteuning van hulpverlening en coaching vond ik stap voor stap mijn weg terug. Vanuit deze persoonlijke ervaring groeide mijn interesse in mentale gezondheid en begeleiding. Het bracht mij uiteindelijk naar mijn werk als re-integratiecoach en POH-GGZ. Daarnaast zet ik mij als vrijwilliger in binnen een inloophuis voor mensen die leven met kanker, waar luisteren, ontmoeten en aanwezig zijn centraal staan.

Mijn eigen ervaringen hebben mij geleerd dat herstel niet alleen gaat over minder klachten, maar ook over opnieuw leren leven vanuit mogelijkheden. Deze overtuiging neem ik mee in mijn werk met patiënten.

Mijn ontwikkeling als POH-GGZ

Toen ik begon aan mijn ontwikkeling als POH-GGZ, wist ik dat ik veel ervaring meebracht in begeleiden, luisteren en verbinden. Tegelijkertijd wilde ik mij verder professionaliseren. Ik wilde mijn intuïtieve manier van werken verdiepen met meer kennis, methodieken en onderbouwing.

Het afgelopen jaar heb ik doelgericht gewerkt aan mijn professionele groei. Door scholing, intervisie en praktijkervaring heb ik geleerd om bewuster, methodischer en onderbouwd te handelen. Ik heb mijn kennis verdiept op het gebied van verschillende behandelvormen en pas deze steeds meer geïntegreerd toe in mijn gesprekken met patiënten, zoals cognitieve gedragstherapie (CGT), Acceptance and Commitment Therapy (ACT) en digitale behandelondersteuning zoals Therapieland.

Daarbij heb ik geleerd dat goede zorg niet alleen gaat over weten welke interventie passend is, maar vooral over het afstemmen op de persoon tegenover mij. Wie zit er tegenover mij? Wat heeft iemand nodig? En wat is haalbaar binnen de context van iemands leven?

Mijn ontwikkeling gaat steeds meer over het samenbrengen van hoofd, hart en vakmanschap.

Van bewust onbekwaam naar onbewust bekwaam

Een mooie samenvatting van mijn ontwikkeling is de beweging van bewust (soms) onbekwaam naar onbewust bekwaam.

Waar ik eerder veel nadacht over mijn handelen en regelmatig zocht naar bevestiging of de juiste aanpak, vertrouw ik nu meer op mijn professionele basis. Ik weet beter waar mijn kracht ligt, welke keuzes ik maak en waarom ik deze maak.

Dat betekent niet dat ik uitgeleerd ben. Juist het tegenovergestelde. Ik blijf nieuwsgierig, reflecteer en zoek verdieping. Maar het verschil is dat leren niet meer voortkomt uit onzekerheid, maar uit professionele nieuwsgierigheid.

Wat anderen terugzien

De feedback die ik kreeg vanuit mijn werk en opleiding bevestigde deze ontwikkeling.

Vanuit Suppohrt werd mijn groei beschreven als die van een enthousiaste en bevlogen POH-GGZ. Er werd gezien dat ik sterk ben gegroeid in mijn vakinhoudelijke ontwikkeling, mijn professionele houding en mijn betrokkenheid bij patiënten. Mijn behandelrelaties worden als kracht genoemd, evenals mijn vermogen om passende zorg op maat te bieden.

Ook werd zichtbaar dat ik meer structuur en regie heb ontwikkeld binnen mijn spreekuur en dat ik bewuster samenwerk binnen de kaders van de huisartsenpraktijk. Mijn kennis van behandelvormen is toegenomen en ik ben mij meer bewust geworden van het belang van samenwerking binnen de GGZ en het sociaal domein. Daarnaast wordt potentie gezien in mijn rol rondom preventie.

Vanuit de Hogeschool van Amsterdam werd vooral mijn creativiteit, drive en ontwikkeling benadrukt. Mijn portfolio liet volgens hen zien dat ik sterk ben geworden in structuur, helderheid en het bondig analyseren van casuïstiek. Mijn onderbouwing met literatuur, behandelkeuzes en professionele reflectie laten mijn groei zien als een enthousiaste, gedreven en lerende POH-GGZ.

Deze feedback raakt aan iets essentieels: mijn ontwikkeling zit niet alleen in wat ik weet, maar vooral in hoe ik aanwezig ben.

Leren zorgen zonder mezelf te verliezen

Een belangrijk onderdeel van mijn groei is leren omgaan met mijn eigen grenzen.

Ik herken bij mezelf de neiging om verantwoordelijkheid te dragen en door te gaan. Een patroon dat veel mensen kennen die gewend zijn om te zorgen. Soms wordt zorgen zo vanzelfsprekend dat je vergeet te voelen wat je zelf nodig hebt.

Ook in mijn werk merkte ik dat ik geneigd was hard te werken. Inmiddels leer ik steeds meer dat kwaliteit niet ontstaat door harder te werken, maar door wijzer te werken.

Ik heb meer regie gekregen over mijn spreekuur, werk bewuster met structuur en planning en ben mij meer bewust van mijn energie. Het daadwerkelijk bewaken van mijn grenzen blijft een aandachtspunt, maar het verschil is dat ik ze nu eerder herken en bespreekbaar maak.

Zelfzorg is voor mij geen extra onderdeel van mijn professionaliteit, maar een voorwaarde om goede zorg te kunnen blijven bieden.

Van alleen werken naar samenwerken

Waar ik eerder geneigd was veel zelf op te lossen, heb ik geleerd om meer verbinding te zoeken. Ik neem vaker initiatief in overleg met de huisarts en externe partners en maak bewuster keuzes over wanneer afstemming nodig is.

Samenwerking blijft een ontwikkelpunt. Niet omdat ik de waarde ervan niet zie, maar juist omdat ik steeds meer ontdek hoeveel kracht er zit in gezamenlijk kijken, delen en verbinden.

Mijn rol als POH-GGZ gaat verder dan individuele gesprekken. Het gaat ook over mijn plek binnen het grotere geheel: de huisartsenpraktijk, de GGZ, het sociaal domein en de maatschappij. Ook hier de kracht van delen.

De mens achter de klacht zien

Mijn manier van kijken wordt sterk beïnvloed door mijn achtergrond in coaching, systemisch werken en mijn interesse in patronen en menselijke ontwikkeling.

Ik geloof dat klachten niet los te zien zijn van iemands levensgeschiedenis en context. Mensen zijn geen losse individuen; zij maken altijd deel uit van systemen waarin zij leven, werken en relaties aangaan.

Deze manier van kijken ontstond al tijdens mijn 1e HBO-opleiding in 1991, waar ik onderzoek deed naar de invloed van gezinsrelatiepatronen op een kind. Die contextuele blik is door de jaren heen verder ontwikkeld en vormt nu een belangrijke basis in mijn werk.

Wanneer een patiënt tegenover mij zit, luister ik daarom niet alleen naar de klacht. Ik luister ook naar het verhaal erachter. Naar patronen, overtuigingen, relaties, verlies, krachtbronnen en mogelijkheden.

De vraag is niet alleen: “Hoe zorgen we ervoor dat iemand minder klachten heeft?”
De diepere vraag is: “Hoe kan iemand opnieuw ruimte maken voor zichzelf en leven vanuit wat belangrijk is?”
 

Wanneer voel je je geslaagd?

Misschien voel ik mij geslaagd wanneer ik niet meer hoef te bewijzen dat ik iets kan.
Wanneer ik met vertrouwen mijn werk doe, mijn kennis inzet én mijn intuïtie durf te volgen. 
Wanneer ik patiënten kan begeleiden vanuit betrokkenheid, maar ook vanuit professionele stevigheid.

Ik voel mij geslaagd wanneer ik zie dat mijn eigen levenslessen niet alleen mijzelf hebben gevormd, maar ook waardevol mogen zijn voor anderen.
Mijn reis als POH-GGZ is geen eindpunt. Het is een voortdurend proces van leren, groeien en opnieuw afstemmen.Ik ben gegroeid van iemand die vooral wilde zorgen en hard werkte, naar een professional die bewuster kiest, meer vertrouwt en meer in balans werkt.

Voor mij is dat het meest de kern van geslaagd zijn:
Niet alles bereikt hebben.
Maar steeds meer worden wie je bedoeld bent te zijn.

Juli 2026 ©arla